Neez

Siądźcie bliżej przyjaciele, a usłyszycie opowieść. Opowieść o odwadze i poświęceniu. Opowieść o śmiałości i uzdolnieniu. Dawno, dawno temu, zanim świat zapieczętował się z dala od jasnego, błękitnego nieba i radosnego, otwartego powietrza, była mała społeczność znana jako Glendal. Może to miasto było małe w swym rozmiarze, ale mieściło w sobie członków wszystkich ras Dawców Imion. Żyli w pokoju i harmonii ciesząc się życiem, każdy wnosił do społeczności to, co mógł.
Kiedy zbliżał się Pogrom, a pierwsze Horrory zaczęły chodzić po ziemi, miasto rozpoczęło przygotowania kaeru na czas kiedy bariery runą, a stwory ciemności będą swobodnie wędrować po świecie. Krasnoludy ułożyły plan, rozmieszczając korytarze i pomieszczenia potrzebne, by utrzymać mieszkańców Glendal. Elfy użyły potęgi magii, by zapewnić kaerowi bezpieczeństwo. Orkowie i trolle pracowali całymi siłami drążąc go w sąsiedniej górze. Ludzie pomagali tworzyć meble i sprzęt niezbędny do przetrwania wieków pod ziemią. T’skrangi podróżowały daleko przynosząc książki i inne rzeczy od różnych społeczności, aby kaer posiadał wiedzę potrzebną do wyjścia na świat gdy Horrory odejdą. Co do wietrzniaków, nie wykonywały one żadnej pracy lecz grały na instrumentach, pokonując przestworza i robiąc inne rzeczy które stracą gdy Pogrom się zacznie. Inne rasy patrzyły na bawiące się wietrzniaki i zastanawiały się, jak ci mali ludzie mogliby przyczynić się do zapewnienia bezpieczeństwa wspólnocie. Wielu narzekało, że kiedy oni pracują, wietrzniaki marnują czas na głupią muzykę.
W końcu kaer został skończony, a mieszkańcy Glendal zaczęli przenosić się do podziemi. Wietrzniaki nadal robiły swoje, ale gniew innych zaczął narastać. Zastanawiali się, czy powinni dopuścić je do schronienia którego nie pomagały budować. Wtedy pierwszy Horror, zwany Łamaczem Dusz, dotarł do miasta. Kiedy to się stało, Jegar Podwójna Lanca, orkowy kawalerzyta, zaszarżował na Horrora przekonany, że zniszczy go zanim ten dosięgnie wciąż nie zapieczętowany kaer. Stwór strzaskał lancę Jegara jednym, potężnym ciosem, a następnym powalił jego samego.
Wtedy krasnoludzki wojownik Thorvald Mocny zaatakował kreaturę swym potężnym toporem z całą siłą. Ale pomimo jego wielkiej krzepy topór odbił się tylko od skóry Horrora. Łamacz Dusz pożarł dzielnego krasnoluda.
Następnie elficki ksenomanta Narivar rzucił swe potężne zaklęcia na Horrora posyłając nań wielkie wybuchy magicznej energii. Ale nawet ta magia nie odniosła żadnego efektu na potężnej bestii. Horror użył swej własnej magii powodując zdarcie skóry z ciała Narivara, zabijając go prawie natychmiast.
Szybko L’tavik, t;skrandzki fechtmistrz dołączył do starcia. Jego ostrza poruszały się z szybkością światła w wirze walki. Ale każdy cios odbijał się od skóry Horrora, nie powodując nawet draśnięcia. Potężny stwór odwrócił się i rozerwał głowę biednego L’tavika na strzępy.
Kiedy poległ t’skrang, ludzki czarodziej Hemdal uderzył Horrora potęgą swych magicznych arkanów. Uderzał ponownie i ponownie, ale bez efektu. Łamacz Dusz chwycił czarodzieja i rozerwał go, kończyna po kończynie.
Mieszkańców miasta ogarnęła rozpacz. Horror zabił wszystkich najdzielniejszych obrońców Glendal i nie było nikogo, kto mógłby go zatrzymać przed zniszczeniem kaeru. Ale wielkie było ich zdziwienie gdy samotna wietrzniaczka, trubadurka o imieniu Neez podleciała do Horrora i zaczęła grać na fujarce. Grała piękną muzykę, muzykę tak skomplikowaną, że wszyscy obecni stali w osłupieniu. Nawet potężny Horror słuchał, zauroczony muzyką graną przez malutką trubadurę.
Kiedy Łamacz Dusz stał słuchając muzyki Neez, pozostałe wietrzniaki poleciały do mieszkańców i zapchały im uszy błotem. Same słyszały tą melodię wcześniej, podczas grania i nie miała ona już na nie wpływu. Kiedy ludzie przestali słyszeć muzykę z fujarki, wietrzniaki zaprowadziły ich do kaeru.
Gdy byli już bezpieczni w fortecy, uświadomili sobie, że muszą zapieczętować kaer zanim minie pieśń Neez. Nie było sposobu by zabrać ją do środka. Jeżeli przestałaby grać, Horror by zaatakował. Zapieczętowano więc kaer z dzielną wietrzniaczką na zewnątrz.
Pogrom trwał wiele wieków i nigdy już, żaden z mieszkańców Glendale nie narzekał na umiłowanie wietrzniaków do gry. Przez wszystkie lata Pogromu dostarczały rozrywki dla kaeru, przypominając, że zawsze należy mieć w sercu światło i nigdy nie należy poddawać się rozpaczy.
Nikt nie wie co się stało z Neez. Niektórzy mówią, że zmarła tego dnia, gdy Horror uwolnił się od jej pieśni. Ale mój lud wierzy w coś innego. Wierzymy, że Pasja Astendar usłyszała piękną pieśń Neez i była bardzo poruszona jej umiejętnościami, odwagą i gotowością poświęcenia się, by wspólnota mogła przetrwać. Dlatego sama Astendar uratowała trubadurkę która grała dla Pasji przez długie lata Pogromu.